Οι εργαζόμενοι στα Κέντρα Πρόλήψης των Εξαρτήσεων για την Παγκόσμια Ημέρα κατά των Ναρκωτικών

Ανακοίνωση Σωματείου Εργαζομένων στα Κέντρα Πρόληψης της Χρήσης Εξαρτησιογόνων Ουσιών.

Οι εργαζόμενες και εργαζόμενοι στα Κέντρα Πρόληψης των Εξαρτήσεων καλούμαστε και φέτος να «αναδείξουμε» την Παγκόσμια Ημέρα Κατά των Ναρκωτικών, ως ημέρα «ευαισθητοποίησης της κοινωνίας».

Η σκέψη μας, όμως, είναι στην υπαρκτή ελληνική κοινωνία, όχι στην «κοινωνία-ιδέα». Ζούμε, δουλεύουμε, σκεφτόμαστε, παρεμβαίνουμε σε μια κοινωνία που διανύει τον έκτο χρόνο μιας σφοδρής και πλατιάς κρίσης, συμπεριλαμβανομένων των πολιτικών διαχείρισής της.

Η δουλειά μας μας τοποθετεί σε εκείνο το μετερίζι εργαζομένων που έρχονται πρώτοι σε επαφή με τα κοινωνικά προβλήματα της εποχής των μνημονίων, με τα πρόσωπα που χτυπιούνται απ’ αυτά – μαθητές, εκπαιδευτικούς, γονείς, εξαρτημένους και εξαρτημένες και τις οικογένειές τους.

Συμμετέχουμε άμεσα στις παράλληλες διαδικασίες πένθους και αντίστασης, ματαίωσης και ελπίδας, παραίτησης και κινητοποίησης, διαχείρισης και διεξόδου από την κρίση, που έχουν τεθεί σε κίνηση μέσα στην κοινωνία εδώ και έξι χρόνια. Η αμεσότητα αυτή δεν έχει μορφή διεκπεραίωσης. Είναι φορτισμένη με ευθύνη: ως προς την πλευρά, προς την οποία θέλουμε και επιδιώκουμε να κλίνει ο συσχετισμός ανάμεσα στην υποταγή και τη χειραφέτηση.

Γι’ αυτό, με Απόφαση της Γενικής Συνέλευσης των Μελών μας, συνδέουμε τη φετινή Παγκόσμια Ημέρα Κατά των Ναρκωτικών με τις αιτίες του φαινομένου της εξάρτησης στη σημερινή Ελλάδα της κρίσης. Επιχειρούμε να συμβάλουμε σε έναν κριτικό αναστοχασμό και σε πρωτοβουλίες κινητοποίησης της κοινωνίας, πράξεων για τη διέξοδο από την κρίση ως θεμελιώδη προϋπόθεση για την αντιμετώπιση της εξάρτησης. Κατά τη φετινή Ημέρα Κατά των Ναρκωτικών κάνουμε Πρόληψη.

Ανοίγουμε διάλογο με τις τοπικές κοινότητες και για τον ίδιο τον ρόλο των Κέντρων Πρόληψης, των κοινωνικών υπηρεσιών και, τελικά, της Πολιτείας κατά την τελευταία εξαετία, μοιραζόμενοι κεκτημένη εμπειρία και αναδεικνύοντας αδυναμίες, με στόχο το επόμενο βήμα.

Έπειτα από πολλά χρόνια λειτουργίας και ιδιαίτερα στην παρατεταμένη φάση της «μεγάλης βουτιάς» των Κέντρων Πρόληψης σε μια θάλασσα δραστηριοτήτων μέσα στις τοπικές κοινότητες, εξ αιτίας της κρίσης, αναδύεται πιο έντονη η ανάγκη για ένα θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας των δομών, που θα ενισχύει τους εργαζόμενους και τις εργαζόμενες στο έργο τους στην κοινότητα.

Θέτουμε, λοιπόν, το αίτημα της θεσμικής κατοχύρωσης των Κέντρων Πρόληψης, με την απαγκίστρωσή τους από το καθεστώς των 67 εταιρειών και με τη μετεξέλιξή τους σε μια ενιαία, ανεξάρτητη και δημόσια δομή, με αποκεντρωμένα παραρτήματα – μετεξέλιξη που θα επιτρέψει το ξεδίπλωμα των δυνατοτήτων των εργαζομένων τους, σε αντίθεση με την ασφυξία που επιβάλλεται ως σήμερα.

Ψήφισμα Γενικής Συνέλευσης των Μελών του Σωματείου: Για την «Παγκόσμια Ημέρα Κατά των Ναρκωτικών»

Η ελληνική κοινωνία διανύει τη δεύτερη πενταετία μιας άνευ προηγουμένου, σφοδρής και πλατιάς κρίσης, με δραματικές συνέπειες στη σωματική και ψυχική υγεία του πληθυσμού και την κοινωνική συνοχή.

Η ανεργία, η σημαντική μείωση των εισοδημάτων καθώς και η συρρίκνωση των κοινωνικών δαπανών, ως αποτέλεσμα των μνημονιακών πολιτικών που ασκήθηκαν αυτά τα χρόνια αλλά και των όρων δόμησης της νέας ελληνικής πραγματικότητας, έχουν οδηγήσει σε αύξηση της κατάθλιψης, των αυτοκτονιών, των αστέγων, των ανθρώπων που υποσιτίζονται, την αύξηση της χρήσης εξαρτησιογόνων ουσιών, όξυνση της βίας, του ρατσισμού και της κοινωνικής έντασης.

Ως κοινωνικοί επιστήμονες, λειτουργοί-εργαζόμενοι στο χώρο της πρόληψης ερχόμαστε πρώτοι σε επαφή με τα κοινωνικά προβλήματα. Βλέπουμε την κρίση να βαθαίνει και να διαπερνά κάθε κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας μέσα από την αύξηση των αιτήματων μας, τις ανάγκες και τις ελλείψεις των κοινωνικών υπηρεσιών.

Σε καθημερινή βάση ερχόμαστε σε επαφή με τον κοινωνικό χώρο του σχολείου -τους εκπαιδευτικούς, τους γονείς και τους μαθητές- που είναι και το κύριο πλαίσιο ανάπτυξης των δράσεων μας.

Ενός σχολείου βαθιά ταξικού, που ευνοεί την κοινωνική επιλογή, που λειτουργεί με εκπαιδευτικούς απαξιωμένους από την κοινωνία, την πολιτεία αλλά και, συχνά, από τους ίδιους τους εαυτούς τους, που συντηρεί και αναπαράγει όλα τα κοινωνικά προβλήματα.

Συναντάμε γονείς που έχουν εσωτερικεύσει την κρίση ως προσωπική και οικογενειακή τους αποτυχία, με σύνθετα προβλήματα φτώχειας, κατάθλιψης, πανικού, που αδυνατούν να προσεγγίσουν κοινωνικές υπηρεσίες και να επιλύσουν απλά θέματα.

Νέους που υιοθετούν μία στάση εγκατάλειψης και παραίτησης, σε μια ηλικία που θα έπρεπε να διακατέχονται από ενθουσιασμό, νέους χωρίς όνειρα και στόχους, που όλο και πιο συχνά γυρεύουν λύσεις στην εξάρτηση, στο διαδίκτυο ή προσχωρώντας σε συμμορίες και φασιστικές ομάδες.

Η κρίση βιώνεται ως αποστέρηση, ως αδιέξοδο, ως κίνδυνος, αλλά πολύ περισσότερο ως απώλεια νοήματος ζωής.

Η έννοια της κρίσης είναι ένα από τα κύρια αντικείμενα με τα οποία δουλεύουμε στην Πρόληψη. Έχουμε την επιστημονική γνώση, την πολύτιμη εμπειρία αλλά και το χρέος προς τις τοπικές κοινότητες όπου δρούμε, να αναδείξουμε τις αιτίες της κρίσης αλλά και να συμβάλουμε στην ανατροπή τους.

Η πρόληψη προβάλλει ως μια από τις λύσεις, που σε τοπικό επίπεδο μπορεί να συμβάλει στην αντιμετώπιση πολλών κοινωνικών προβλημάτων που συνδέονται με τις ανάγκες των νέων, αλλά και του γενικού πληθυσμού στο πλαίσιο της ανθρωπιστικής κρίσης.

Εμείς «βιώνουμε» κάθε μέρα την κρίση, καλούμαστε να σκεφτούμε εντός της και να την αντιμετωπίσουμε.

Καμιά βεβαιότητα δεν πρόκειται να επανέλθει και καμιά παλιά ασφάλεια δεν ισχύει πια.

Καλούμαστε να κατανοήσουμε τη νέα κοινωνική πραγματικότητα και να συμβάλουμε στην αλλαγή της.

Αυτό μπορεί να γίνει υιοθετώντας στην πρόληψη έναν ρόλο κοινωνικής παρέμβασης.

Η ελληνική κοινωνία τις προηγούμενες δεκαετίες είχε χάσει τα οχυρά της αλληλεγγύης και της συλλογικότητας, της συνεργατικότητας και της αυτοοργάνωσης.

Άρα, ένα σημαντικό έργο μας θα πρέπει να είναι η κινητοποίηση και η συνένωση των υπαρχόντων δεσμών και δικτύων, ώστε να αντιμετωπίζονται ποικίλες ανάγκες αλλά και η συμβολή μας στο να δημιουργηθουν, εάν δεν υπάρχουν.

Τα Κέντρα Πρόληψης των εξαρτήσεων και προαγωγής της Ψυχοκοινωνικής Υγείας συμπληρώνουν 19 χρόνια λειτουργίας από της δημιουργίας του πρώτου και καλούνται και φέτος να «αναδείξουν» την «Παγκόσμια Ημέρα Κατά των Ναρκωτικών».

Διαφωνούμε με τα επικοινωνιακά ΕΣΠΑ, που από τον συνεργάτη ΟΚΑΝΑ στήθηκαν εδώ και καιρό, χρησιμοποιώντας αυτή τη μέρα με ατελέσφορο τρόπο, ξοδεύοντας χρήματα σε άχρηστα πράγματα, όταν γύρω μας υπάρχει τόση φτώχια και αγωνία.

Μακριά κι απέναντι από τέτοια ντροπιαστικά «πανηγύρια», πιστεύουμε ότι οι πράξεις μας την ημέρα αυτή μπορεί να έχουν ως στόχο την ενεργοποίηση των τοπικών φορέων και όλης της τοπικής κοινότητας προς την κατεύθυνση της συν-δημιουργίας ενός κοινωνικού μετώπου, για να αντιμετωπίσουμε αλλά και να ανατρέψουμε τις πρωτόγνωρες για όλους μας καταστάσεις, χαράζοντας νέους, δικούς μας δρόμους προσωπικής και συλλογικής ελευθερίας.

Για ένα μέτωπο εμπιστοσύνης στην ανθρώπινη ύπαρξη και τις κοινότητές της!

Advertisements

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s