Όταν το κυβερνητικό «καράβι» βουλιάζει την ψυχική μας υγεία: Από το στίγμα της Λέρου στο σήμερα

«Κοινωνική βόμβα» που είναι έτοιμη να εκραγεί. Έτος αφοπλισμού, το 2015. Τότε λήγει η εθνική μας δέσμευση απέναντι στην Ε.Ε. για τη μετάβαση της Ελλάδας στην εποχή της αποασυλοποίησης, στην εποχή του οριστικού λουκέτου του συνόλου των ψυχιατρικών μονάδων, του ακούσιου εγκλεισμού και της αποκλειστικής φροντίδας ασθενών σε δομές εντός του κοινωνικού ιστού. Τριάντα όμως χρόνια μετά την πρώτη συζήτηση για την προσπάθεια ουσιαστικής Ψυχιατρικής Μεταρρύθμισης στη χώρα μας – στα πρότυπα και άλλων κρατών – μελών της ευρωζώνης – και το κυβερνητικό έργο παραμένει ακόμη ασαφές. Το φιλόδοξο πρόγραμμα «Ψυχαργώς» κινδυνεύει να τιναχτεί στον αέρα, εκατοντάδες τρόφιμοι «φλερτάρουν» με τον κοινωνικό αποκλεισμό και το ιατρικό/νοσηλευτικό προσωπικό παραμένει μετέωρο και χωρίς προοπτική απορρόφησης σε νέες δομές ψυχικής υγείας.

Συνέχεια

Όπως και στην Κατοχή, σήμερα οι άνθρωποι φοβούνται

Όπως και στην Κατοχή, σήμερα οι άνθρωποι φοβούνται. Και εκείνοι που τώρα είναι κλεισμένοι και άπραγοι στα σπίτια τους γιατί αισθάνονται ότι δεν υπάρχει διέξοδος, μοιάζουν με τους ανθρώπους που ήταν κλεισμένοι στα σπίτια τους την περίοδο της Κατοχής γιατί φοβόντουσαν μην σκοτωθούν. Στην Κατοχή, όμως, αυτοί που έβγαιναν από τα σπίτια τους και έμπαιναν στην Αντίσταση, είχαν χαμηλότερα επίπεδα φόβου από εκείνους που κλείνονταν και δεν συμμετείχαν σ’ αυτήν, παρά το γεγονός ότι έβαζαν σε μεγαλύτερο κίνδυνο τη ζωή τους. Τι τους κρατούσε και τους έδινε δύναμη; Η αλληλεγγύη. Το ότι πολεμούσαν για ένα σκοπό […] Συνέχεια

Ζούμε στην Eποχή του Φόβου

«Ότι έμελλε να είναι μια οδός διαφυγής, αποδείχθηκε τουναντίον μια μακρά παράκαμψη. Πέντε αιώνες μετά, σε μας που βρισκόμαστε στο άκρο ενός πελώριου νεκροταφείου ρημαγμένων ελπίδων, η ετυμηγορία του Febvre το 16ο αιώνα για την απόλυτη κυριαρχία του φόβου, ηχεί εντυπωσιακά ταιριαστή και επίκαιρη. Η εποχή μας είναι ξανά μια εποχή φόβων». Συνέχεια

Αξίζει τόσος ανθρώπινος πόνος;

Η μεγάλη πλειοψηφία του Ελληνικού λαού ακούει τον όρο Τρόικα και δανειστές, και νομίζει ότι είναι κάτι το απρόσωπο, ότι απλώς μας επιβάλουν μέτρα, λαμβάνουν κάποια χρήματα και μας αφήνουν στην ησυχία μας. Η αλήθεια είναι πολύ πέρα από αυτή την απλοϊκή εικόνα. Συνέχεια